Φυσικό Περιβάλλον

Ομορφιές της φύσης

Η Βυζακιά είναι πλούσια σε ομορφιές. Υπέροχα χρώματα, μικρά και μεγάλα χαλίκια, άγρια βλάστηση, καθώς και ποικίλες καλλιέργειες «συνθέτουν» ένα ξεχωριστό τοπίο.

Πιο συγκεκριμένα, από τη μια, στις νότιες πλαγιές της Βυζακιάς υπάρχουν πεύκα και ακαλλιέργητες εκτάσεις με άγρια βλάστηση, ενώ από την άλλη στη βόρεια κοιλάδα απλώνονται οπωρώνες και άλλα περιβόλια Στη νότια μάλιστα πλευρά του χωριού, ιδιαίτερη ομορφιά προσδίδει στο τοπίο, το Φράγμα της Βυζακιάς.

Στις καλλιεργημένες εκτάσεις υπάρχουν λαχανικά, σιτηρά, όσπρια, εσπεριδοειδή, οπωροφόρα, ελιές, αμυγδαλιές και πατάτες. Στις ακαλλιέργητες μάλιστα εκτάσεις αλλά και στις πιο απόκρημνες περιοχές του χωριού, κυριαρχούν οι ασπάθαλοι, ο λάδανος, το θυμάρι και άλλα ακανθώδη φυτά, ενώ στην όχθη του ποταμού της Ελιάς, πικροδάφνες, καλαμιές και οι ευκάλυπτοι.

Ένα άλλο δώρο που χάρισε η Φύση στη Βυζακιά είναι τα χαλίκια και οι κροκάλες που βρίσκονται στις όχθες του ποταμού Ελιάς, που κατέληξαν σ’ αυτές χάρη στον ποταμό αλλά και στους παλιούς γεωλογικούς αιώνες, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Καρούζης.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί πως τα επόμενα χρόνια αναμένεται να αυξηθεί το πράσινο της περιοχής με τα προγραμματιζόμενα έργα άρδευσης και αναδασμού.

Πηγή:
Γιώργου Καρούζη, Περιδιαβάζοντας την Κύπρο, Λευκωσία, Πόλη και Επαρχία, Λευκωσία 2001

Φράγμα

Ποταμός

Ελαιοκαλλιέργεια

Η ελαιοκαλλιέργεια είναι μια από ασχολίες των κατοίκων της Βυζακιάς.

Πιο κάτω θα σας παρουσιάσουμε κάποια στοιχεία που αφορούν την ελαιοκαλλιέργεια:

Η προετοιμασία του εδάφους είναι μια από τις πρώτες καλλιεργητικές φροντίδες των ελαιοκαλλιεργητών. Το έδαφος για να προετοιμαστεί πρέπει να εμπλουτιστεί με θρεπτικά συστατικά αλλά και να απαλλαγεί από ζιζάνια.

Το κλάδεμα των ελαιόδεντρων είναι πολύ σημαντικό για την παραγωγικότητά τους. Αυτό γίνεται είτε στις αρχές της άνοιξης, είτε κατά την περίοδο της συγκομιδής. Κατά τη διάρκεια του κλαδέματος, κόβονται όσα κλαδιά κρίνονται περιττά για να παραμείνουν στο δέντρο μόνο οι καρποφόροι κλάδοι.

Το πότισμα των ελαιόδεντρων πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή. Γενικότερα, οι ελιές δεν χρειάζονται συχνό πότισμα. Εντούτοις, τους μήνες της ανθοφορίας, τους ανοιξιάτικους δηλαδή μήνες, το πότισμα των ελαιόδεντρων είναι καθοριστικής σημασίας τόσο για την αύξηση της παραγωγής τους όσο και για την ποιότητα των καρπών τους.

Από τα τέλη Οκτωβρίου μέχρι τα τέλη Φεβρουάριου, λαμβάνει χώρα το μάζεμα των ελιών, γνωστό ως «λούβισμα».  Για το «λούβισμα» των ελιών χρησιμοποιείται η μέθοδος του ραβδισμού ή αλλιώς «βάκλισμα» αλλά και σύγχρονές μέθοδοι με μηχανήματα.

Το «βάκλισμα» που είναι η παραδοσιακή μέθοδος για το μάζεμα των καρπών της ελιάς, γίνεται ως εξής: «χτυπούν» το ελαιόδεντρο με ένα ξύλινο ραβδί, τη «βάκλα» με σκοπό οι καρποί του δέντρου να πέσουν και να συγκεντρωθούν στα τεράστια πανιά που προηγουμένως τοποθετούνται κάτω από αυτό. Στη συνέχεια, οι ελιές τοποθετούνται σε κασόνια και συνήθως οδηγούνται στο ελαιοτριβείο για την παραγωγή ελαιόλαδου.

Τέλος, κάποιοι ελαιοκαλλιεργητές ακολουθούν την παραδοσιακή μέθοδο πολλαπλασιασμού των ελαιόδεντρων. Αυτή είναι ο εμβολιασμός, δηλαδή η προσαρμογή ενός κλαδιού ελιάς σ’ άλλο δέντρο. Για να καρποφορήσει ένα δέντρο χρειάζεται να περάσουν τουλάχιστον τρία χρόνια από τη φύτευσή του.

Πηγή:

Ιωνάς Ιωάννης, Παραδοσιακά Επαγγέλματα της Κύπρου, Λευκωσία, 2001, σ.487-49